zaterdag 10 januari 2015

Charlie

Vrees niet. Geen politieke commentaren van mij.

Een paar bavianen met kalasjnikovs schiet cartoonisten overhoop. Behoorlijk kut, dat. Gelukkig vindt vrijwel iedereen dat ook.

Vooral in de Westerse wereld wordt geschokt gereageerd - men ziet het niet ten onrechte als een aanval op de hele samenleving. Er ontstaat een solidariteitsleus: "Je suis Charlie". Onder dat motto gaan behoorlijk grote groepen de straat op.

Maar dan. De lijken zijn nog niet koud of er moet geprofileerd worden. Betweters die met redenen omkleed beargumenteren dat we Charlie niet zijn, want dit en dat. "Kijk mij eens jullie domme sentiment onderuitschoffelen!"

En dan. "Joh, hier en daar worden veel meer mensen vermoord! Dát is pas erg!" Fucking egotripper - stap je ook op de weduwe naast de kist af om te roepen dat ze zich aanstelt, want "er gaan zovéel mensen dood"?

En het ergste. "Ja, maar die cartoons waren ook wel erg hoor. Was dat nou nodig? Ik wil niet zeggen dat het hun eigen schuld is, maar..." Natuurlijk mag je de cartoons onsmakelijk vinden, maar je mist het! hele! punt! En je timing sucks big time.

Met andere woorden - men weet niet hoe snel een drama moet worden omgeturnd in het enige drama dat we kennen: de soap die ik-ik-ik heet.

Disclaimer. Geschreven in boosheid en met een slok op.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten