zaterdag 12 december 2015

De bouwer

We moesten het doen. Hoe gruwelijk, hoe monsterlijk ook - we móesten het wel doen.

zondag 29 november 2015

Bij het in mijn kladblok kijken
vond ik de briefjes die je, steels
daarin schreef. Met naar zou blijken
verloren dromen, die moesten wijken
voor het leven. We waren speels.

maandag 28 september 2015

Disconnected

Koeks komt binnen met zijn 'Ey'
en Vork gaat aan de scifi
Ik krijg het allemaal niet mee
want ik heb ruzie met mijn wifi

Alfa plaatst een ucs
en Esssie doet een #zwiefie
Van beide mis ik weer de crux
ik zit te prutsen met mijn wifi

Corina hmpft en maakt een grap
en Muisje tortelt met haar lieffie
Het is aan mijn aandacht weer ontsnapt
want ik ben geen vriendjes met mijn wifi

dinsdag 15 september 2015

Grenscontrole

"Ik kan jullie vertellen wat Roodkapje wérkelijk in het bos deed", zei de beduimelde man.

zondag 13 september 2015

Klaaglied

Ik tref je straks in een café
dan doen we daar een biertje
Je vertelt me van je wel en wee
Ik zeg niet veel, maar da's oké
Mijn leven past op een A4-tje

Ik staar naar je, haast indecent
Je bent een heel mooi wijfje
Maak ik mijn gevoel bekend?
Vrouwen ben ik niet gewend
Mijn sjans past op een A5-je

Ik breng je keurig naar je flat
Hopend op een succesje
Maar ik heb niet opgelet:
er wacht al iemand in je bed
Mijn score vult nog geen A6-je

Ook al doe ik zo mijn best
Die ander is altijd hipper
Ik heb het elke keer verpest
en alle hoop die mij nog rest
staat op een zoekgeraakte snipper

vrijdag 11 september 2015

Groen blaadje

Jij was jonger dan ik had gedacht
en ik het oude bokje
Ik had je naar mijn huis gebracht
en hielp je uit je rokje

Toen je ook je slip uittrok
zag ik je zwarte vachtje
Grijs bij mij, als ouwe sok
maar uit jouw mond geen klachtje

Je billen waren perzikzacht
Op elke borst een kersje
Ik kreeg hem niet omhoog die nacht
Vandaar dit treurig versje

woensdag 22 juli 2015

Telaatboete

Zoals jij is er maar één
Het is dus eigenlijk best gemeen
dat hij je mij niet geven wil...
Merkt hij het als ik je leen?

vrijdag 1 mei 2015

Verovering

Ze stommelden de hotelkamer in terwijl ze aan elkaar frunnikten.
“Wat ben jij een hete!” ademde hij.
“Je weet nog niet half hoe!” lachte ze.
Strippend liep ze naar de badkamer. “Kom je?”

Hij ontkleedde zich snel. Dat hij dit dankte aan de meest afgezaagde openingszin aller tijden! “Misten ze je niet toen je uit de hemel viel?”

Het stond vol stoom toen hij binnenkwam. Ze zat in bad, tussen de bubbels. Hij boog zich naar haar voorover. Met zijn mond maar een decimeter van de hare, legde zij haar hand in zijn nek en fluisterde:
“Niet meer. Het was nog helemaal aan het begin. En ik viel niet, ik werd geworpen.”
Toen trok ze hem het kokende water in.

zaterdag 25 april 2015

Buurtbende - Dennis

Mijn jeugd kende een aantal akelige, traumatische gebeurtenissen. Ik heb geprobeerd die van me af te schrijven, maar ik was vergeten over Dennis. Arme Dennis. Hier zijn verhaal.

vrijdag 24 april 2015

Gevangen

Zo fijn als spinrag
zijn de netten van de droom
Vangen ons voorgoed

vrijdag 17 april 2015

Soms

Soms wil ik teveel
zeggen. Niet mijn hele hart
past in een haiku

woensdag 15 april 2015

Als ik naar de sterren kijk, zie ik je ogen
en als ik in een perzik bijt, proef ik je mond
Oh en die perzik doet me, ongelogen
heel erg denken aan je kont

woensdag 8 april 2015

Dat ontaardde al snel

Je bent zo mooi, zo mooi vind ik
Je ogen, mond, vooral je lach
verlicht mijn hart als heldere dag
en je lijf zorgt voor tintels in mijn pik

zondag 5 april 2015

De droom zal eens ten einde komen
Uit elkander spattend als een bel
Of - zal ik de stap hebben genomen
om je te vragen? En dat je zei: jawel

maandag 30 maart 2015

Encore

Als mijn longen barsten en mijn lijf uit zichzelf probeert adem te halen weet ik dat het afgelopen is. Het water stokt in mijn keel, mijn longen blijven worstelen. Doodsnood. Haast opgelucht voel ik mijn bewustzijn wegglippen.

Donker. Dan verschijnt een flauw verlicht filmdoek.

Naast me zit een gedaante in een zwarte mantel. Het bleke gezicht in de kap draait opzij.

“Nog niet afgelopen”, fluistert ze. “Je leven trekt nog eens aan je geestesoog voorbij.”

Ik kijk de film van mijn leven. Kindertijd, eerste kus, mislukte carrière, de verlating... De sprong in het koude water. Ik dobber nog even voor ik zink.

De laatste scène: met het meisje in de filmzaal van mijn leven. Ze fluistert: “Nog niet afgelopen.”

Encore.


Geschreven voor en eerder gepubliceerd op 120w.

zondag 29 maart 2015

Droomland

Er is een land, het is niet ver
geen millimeter hiervandaan
Sluit je ogen en dan ben je er
achter je oogleden. Zullen we gaan?

Het is er zacht en fijn en warm
Er is zonneschijn en vogelzang
We lopen samen arm in arm
of zitten innig wang aan wang

Anderen zijn slechts figurant
In dit land gaat het om ons twee
Er zijn geen tranen of trammelant
Kom, ik neem je daarnaar mee

We zullen er steeds samen zijn
en kussen zolang de adem reikt
We dansen, praten, maken gein
en vrijen alsof er niemand kijkt

Dit is ons land. En elke keer
als ons oog zich sluit, hetzij
knippert, zijn wij daar weer
Ook in de slaap - of de laatste keer
dat ze toegaan. Dan blijven wij.

woensdag 25 maart 2015

4x17

Ik zoek de stilte
De wind fluistert in mijn oor
en ik hoor je stem

Ik doe het licht uit
Ze zien niets meer, mijn ogen
alleen de jouwe

Ik reik mijn handen
In de leegte vinden ze
toch wel de jouwe

Mijn mond vormt jouw naam
Het voelt goed, omdat het is
alsof ik je kus

maandag 23 maart 2015

5:25

Er zijn altijd al mensen geweest die het van zichzelf wisten. Mensen die begrepen dat die specifieke passage letterlijk genomen moest worden. Nu ook de wetenschap dit ontdekt had en de techniek de middelen had aangereikt, eisten eerst verzekeraars, toen planners, en tenslotte de politiek dat deze kennis gebruikt zou worden.

Voor Daniël, van middelbare leeftijd (gezet, slappe huid, kale kruin) en matige gezondheid, komt het geklepper van de brievenbus als een donderslag. Met lood in de schoenen loopt hij door de gang, naar de voordeur, naar de envelop op de deurmat. Het vonnis.

Hij opent de envelop met trillende handen en ontvouwt de brief.

Een bevende zucht. Opgelucht leest hij het getal onder de woorden “Uw dagen zijn geteld:”.


Geschreven voor en eerder gepubliceerd op 120w.

maandag 16 maart 2015

Prediker

Dat je mijn baard haat maakt hem nog geen haatbaard.
Mijn baard is Liefde.

Teder en beschermend omhult hij mijn zwakke kaak en afwezige kin. Hij streelt langs je wang als ik je kus, of kriebelt de binnenkant van je dijen.
Als de baard van de Profeet is hij, of die van de Verlosser. Soms vraag ik me af of de baard van Hem die het Leven en het Licht is ook gezegend was met zoveel leven als de mijne.

Want mijn baard is het thuis, het ecosysteem van veel leven. Het herbergt, naast de microben die natuurlijk perfect gedijen in de vochtig-broeierige omgeving, verscheidene soorten luizen en mijten. Het krioelt. Nooit ben ik alleen.

Ach, had ik maar borsthaar.


Geschreven voor en eerder gepubliceerd op 120w.

maandag 9 maart 2015

Blauw

Ik ben de losse portretten beu en heb een wissellijst gekocht. Het ritueel: elke dag plaats ik in de lijst de foto van de vrouw die ik die dag gedenk.

Maandag Hannah, dinsdag Laura.

Binnenshuis neem ik het lijstje mee waar ik ook ga. Ook naar de wc, en naar de badkamer waar de weerschijn van de blauwe tegels alles een blauwe gloed geeft, ook mijn witte baard.

Woensdag Sylvia, donderdag Louise. Ik herdenk ze.

Ah, Louise wachtte niet tot ik de kelder klaar had maar dwaalde door het huis en vond die ándere foto’s. Voorbereid, verzette ze zich. Het werd een bende. Ik moest de vloerbedekking vervangen.

Vrijdag Barbara, zaterdag Thelma.

Ik heb nog geen foto voor de zondag.


Geschreven voor en eerder gepubliceerd op 120w.

maandag 2 maart 2015

Nestje

Hij had het perfect geregeld. Met het meisje van de ski-les de bergen in, wetend dat een zware sneeuwstorm eraan kwam. Goed getimed aankomen bij de schuilhut die hij al bevoorraad had, met hapjes, dekens en een zachte matras.

En hier waren ze. Ze begon al te ontdooien en het haardvuur maakte dat wat kleding was afgelegd. Nu nog drank om het ijs te breken.

Shit. Dat lag in het schuurtje. Dapper ploeterde hij door de sneeuwstorm, dook rillend de kast in en tastte naar de flessen.

Met een klap woei de deur dicht. Niet meer open te duwen. Steeds meer sneeuw hoopte zich ertegenop. Het koude besef brak door dat hij dagen zou vastzitten in een onverwarmd schuurtje. Alleen.


Geschreven voor en eerder gepubliceerd op 120w.

zondag 22 februari 2015

Vogels (4)

Ik zweeg lang, te lang misschien
maar wou je niet verschrikken
Nu heeft een ander je gezien
en je weten te verstrikken

Je bent te vrij, te vief, te mooi
voor een vogel in een kooi

zaterdag 21 februari 2015

Vogels (3)

Duiven tortelen
vóór ons. Ik open mijn mond
en bijt op mijn tong.

vrijdag 20 februari 2015

Vogels (2)

Als een zwerm spreeuwen
kwetterend en krioelend
Mijn hoofd vol van jou

donderdag 19 februari 2015

Vogels (1)

De zon is terug
door de vogels vergezeld
en elk zingt jouw naam



Schilderij van Allemaaldingen

dinsdag 27 januari 2015

Gedroomd

Vannacht ga ik naar je op zoek
Ik kijk in alle dromen
waar jij soms pleegt te komen
want ik wil hem terug, mijn boek!

zondag 25 januari 2015

Poëzie

Wat is poëzie? vroeg ze. Hij
zweeg een wijl. Toen:
Het is net proza, maar kort-
ademiger.

vrijdag 23 januari 2015

vrijdag 16 januari 2015

Bouw het zelf

1 mol aan DUPLO-steentjes volstaat om de Maan op ware grootte na te bouwen.

zaterdag 10 januari 2015

Charlie

Vrees niet. Geen politieke commentaren van mij.

Een paar bavianen met kalasjnikovs schiet cartoonisten overhoop. Behoorlijk kut, dat. Gelukkig vindt vrijwel iedereen dat ook.

Vooral in de Westerse wereld wordt geschokt gereageerd - men ziet het niet ten onrechte als een aanval op de hele samenleving. Er ontstaat een solidariteitsleus: "Je suis Charlie". Onder dat motto gaan behoorlijk grote groepen de straat op.

Maar dan. De lijken zijn nog niet koud of er moet geprofileerd worden. Betweters die met redenen omkleed beargumenteren dat we Charlie niet zijn, want dit en dat. "Kijk mij eens jullie domme sentiment onderuitschoffelen!"

En dan. "Joh, hier en daar worden veel meer mensen vermoord! Dát is pas erg!" Fucking egotripper - stap je ook op de weduwe naast de kist af om te roepen dat ze zich aanstelt, want "er gaan zovéel mensen dood"?

En het ergste. "Ja, maar die cartoons waren ook wel erg hoor. Was dat nou nodig? Ik wil niet zeggen dat het hun eigen schuld is, maar..." Natuurlijk mag je de cartoons onsmakelijk vinden, maar je mist het! hele! punt! En je timing sucks big time.

Met andere woorden - men weet niet hoe snel een drama moet worden omgeturnd in het enige drama dat we kennen: de soap die ik-ik-ik heet.

Disclaimer. Geschreven in boosheid en met een slok op.